Een jaar in de kast: mijn grootste les als perfectionist

Sommige producten hebben een “makkelijke” weg naar de shop. Deze niet. Deze begon als één van de eerste dingen die ik ooit maakte: mijn budgetplanner. Ik gebruikte ’m in mijn TikTok-video’s en vooral voor mezelf, omdat ik overzicht wilde. En het werkte zó goed voor mij, dat ik het op een gegeven moment ook met anderen wilde delen. Ik sleutelde eraan, maakte meerdere versies, zocht stevig papier uit, vond een drukker en leverde eindelijk het bestand aan… ik weet nog precies welke dag die dozen binnenkwamen. Ik was zó blij. Het zag er prachtig uit.

Tot ik ging bladeren. En hoe verder ik kwam, hoe meer ik zag dat dingen niet helemaal goed waren uitgelijnd. Niet mega storend misschien, maar voor mij wel. Ik probeerde het nog goed te praten. Wie zou het opvallen? Nou… ik dus, haha. En ja, ik wilde eerst de drukker de schuld geven, maar het lag aan mij. Ik had te gehaast gewerkt richting de launch. Duur leergeld.

Die dozen verdwenen de kast in. Niet alleen letterlijk, maar ook mentaal. Elke keer dat ik de kast dichtdeed, dacht ik: laat maar even. En als ik mezelf had wijsgemaakt dat ik het “even” kon parkeren, stonden die bestanden pontificaal op mijn bureaublad me weer aan te staren. Maar ik was bang om opnieuw te beginnen. Bang om weer fouten te maken. Dus deed ik wat ik heel goed kan als ik iets spannend vind… struisvogelmodus. Ik ben zelfs even een beetje klaar geweest met mijn bedrijfje, omdat dit project zó zwaar voelde.

Tot ik in september, na mijn lenteschoonmaak (ja echt…), besloot om het weer een kans te geven. Met frisse inspiratie bladerde ik door alles heen en dacht ik: wacht eens even… dit is eigenlijk gewoon goed. Ik was zó streng voor mezelf geweest. De basis stond al. Het had alleen wat tweaks nodig. En er was één ding dat me toen al stoorde, en nu nog steeds: het formaat.

A5 is de norm. Dus had ik A5 gedaan… ook al is mijn handschrift te groot. Ik keek naar A4, want eerlijk is eerlijk: dat schrijft heerlijk met alle ruimte. Maar voor nu voelde het te groot. En toen begon de zoektocht. Ik weet inmiddels echt meer over papier en formaten dan nodig is… maar ik vond het uiteindelijk: B5. Een perfecte tussenmaat. Niet de standaard in Nederland, dus ja hoor, ik haalde weer iets extra’s op mijn hals. Maar ik moest kiezen: ga ik voor wat “gewoon handig” is, of ga ik voor wat écht fijn voelt en klopt met hoe ik het voor me zie? Lang verhaal lang… het is B5 geworden. En ik ben er zó blij mee. Ik wil niet meer anders.

Op de achtergrond had ik mezelf een deadline gegeven, omdat ik ook weet hoe dit gaat. Ik blijf sleutelen tot het perfect is… en ondertussen gebeurt er niks. Dus ik maakte het concreet. Ik begon het aan te kondigen op social media. En wat er toen gebeurde, vond ik oprecht zó leuk: jullie reacties. Zoveel berichtjes. Zoveel “dit heb ik nodig” en “hier word ik overzichtelijk van”. Super fijn… maar ook: kak. Mensen verwachten nu iets, en nu moet ik leveren. Mijn eerste neiging? Alles deleten en doen alsof er niks gebeurd was. Maar nee. Dit was juist die stok achter de deur die ik nodig had.

Dus wat doe je… je kondigt een launch aan. Op korte termijn. Want als ik het te ruim maak, ga ik uitstellen. En die dag is dus 14 januari. Zou ik het liefst alles annuleren? Zeker. Wil ik nog van alles aanpassen? Absoluut. Maar ik ga gewoon door. Ik vind het reuze spannend, en tegelijk ben ik ook heel trots op mezelf.

Dit is waar de “Notes” in Naica Notes voor staat. Ik kan dit en ik doe dit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral omdat ik anderen wil helpen om overzicht te creëren. Daarom begin ik met iets wat haalbaar voelt én meteen praktisch is: onderdelen uit de planner, als notepads. Stap voor stap. Niet perfect-perfect… wel echt, en af.

Het grappige is… ik wilde het perfect doen, maar door perfect te willen zijn gebeurde er juist niks. En dat voelt achteraf zó zonde. Dus nu doe ik het anders: ik ga het delen, ik ga ervan leren, en ik ga verder bouwen. Met knikkende knieën… maar wel.

Ben je benieuwd naar de notepads en de nieuwe B5-stijl? Dan zie je op 14 januari wat er live gaat.

Tot snel,

Janaica